Habang pauwi at ang isip ay nandun sa kailangan pang gawing trabaho, sumakay ako sa harap ng fx bitbit ang planong ituloy ang paggawa sa mga hindi pa natatapos na trabaho habang nasa byahe. Dalawang pwesto ang babayaran para mas “kumportable” ang pagtatrabaho. Pag-upo ko ay bumungad sa harap ko ang karatula ni manong:

Paunawa: Mahigpit ko pong ipinagbabawal ang pag gamit ng anumang gadget dito sa unahan. Maraming salamat.” 

Okay, madali akong kausap, lilipat na lang ako sa likod para makapag trabaho. Pero bago ko pa masabi na lilipat ako sa likod, biglang pumasok sa isip ko ang salitang HAPPENSTANCE. Kaya inulit ko ang litanya sa isip ko: Okay, madali lang akong kausap, hindi ako gagamit ng cellphone. 

Lulubog ako sa sandaling ito na hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin. 

Haharapin ko kung ano man ang naghihintay. 

Gigising ako sa malalim na pagkakatulog at hahayaan kong maramdaman lang ang pagkakataong ito.

Mabubuhay ako sa sandaling ito. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s